Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Εβδομήντα. Εβδομήντα διαφορετικά wallpapers με θέμα χαρακτήρες και περιβάλλοντα μάχης από τη σειρά των Soul Calibur, σε διάσταση 2560x1600 pixels. Δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες σε επτά διαφορετικά backgrounds, σε φορμά PNG (καμία συμπίεση δηλαδή), στην υψηλότερη δυνατή ανάλυση που μπορεί να ζητήσει κανείς από μεμονωμένη desktop οθόνη σήμερα. Τα wallpapers τα έχω καταχωρήσει στο Flickr - χρειάστηκε να αγοράσω Pro account για να μην τα κάνει η υπηρεσία resize σε πολύ χαμηλότερο μέγεθος, αλλά έπρεπε ούτως ή άλλως κάποια στιγμή, οπότε...! Τα έχω διαχωρίσει σε 7 διαφορετικά album, τα οποία βρίσκονται εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και... μαντέψτε... ναι. Εδώ.

Απ' όσο γνωρίζω (και για ευνόητους λόγους "το είχα ψάξει" πολύ), πουθενά σε ολόκληρο το Internet δεν μπορεί να βρει κανείς wallpaper αυτού του μεγέθους για το SCIV, πόσο μάλλον 70 διαφορετικά. Θα ήθελα πολύ να υποσχεθώ ότι θα βρω χρόνο να τα τροποποιήσω και για οθόνες 24, 22 και 20 ιντσών (αναλύσεις 1920x1200 και 1680x1050 δηλαδή), αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το κάνω σύντομα, οπότε... no promises καλύτερα. Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ είναι περισσότερα wallpapers σε 2560x1600 με περισσότερους χαρακτήρες στα ίδια backgrounds, καθώς και μερικά multi-monitor wallpapers (αφού ήδη έχω ξεκινήσει να συνθέτω μερικά τέτοια για το παρόν setup μου).

Και ένα μικρό... hint για να χαρούν αυτά τα wallpapers περισσότερο όσοι φίλοι και φίλες τα χρησιμοποιήσουν: επειδή τα wallpapers έχουν δημιουργηθεί με μία σχετική ομοιομορφία (για λόγους χρόνου προφανώς), προσφέρονται για τυχαία εναλλαγή. Με τη βοήθεια δηλαδή κάποιου σχετικού utility μπορεί κανείς να ορίσει είτε να εμφανίζεται διαφορετικό wallpaper κάθε φορά που εισέρχεται στα Windows είτε σε τακτά χρονικά διαστήματα να αλλάζει το wallpaper αυτόματα στο ίδιο session - κάθε boot ή κάθε δίωρο και μία... μικρή έκπληξη, τρόπον τινά!

Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικά προγραμματάκια γι' αυτή τη δουλειά, μετά από σχετική αναζήτηση όμως κατέληξα σε δύο: τον Automatic Wallpaper Changer και το DisplayFusion. Το πρώτο είναι δωρεάν, γρήγορο, δεν καταναλώνει πόρους και κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Το δεύτερο υποστηρίζει πολλά monitor ταυτόχρονα, μπορεί να αντλήσει wallpapers απευθείας από το Flickr και προσφέρει πολλές περισσότερο εξειδικευμένες επιλογές. Η δωρεάν έκδοσή του κάνει τα απαραίτητα, η εμπορική (πολύ προσιτή) κάνει πρακτικά τα πάντα. Καλή διασκέδαση!

Y.Γ. Νο 1. Και επειδή τα υστερόγραφα συχνά-πυκνά είναι τα πιο ενδιαφέροντα, εδώ βρίσκονται και 14 wallpapers με θέμα τους χαρακτήρες του... Street Fighter IV! Αφού η Namco με πίκρανε με τα καμώματά της όσον αφορά στο Soul Calibur IV, και η ανυπομονησία μου για το SFIV είναι ούτως ή άλλως πολύ μεγάλη, έφτιαξα και για τον τίτλο της Capcom αντίστοιχα wallpapers, ανάλυσης 2560x1600, με θέμα τους χαρακτήρες του ιστορικού BEU. Το υπέροχο art style που έχει χρησιμοποιηθεί από την ιαπωνική εταιρεία ομολογουμένως βοήθησε πάρα πολύ στο εξαιρετικά καλαίσθητο τελικό αποτέλεσμα. Από το roster των χαρακτήρων που έχουν επιβεβαιωθεί για την arcade έκδοση λείπουν μόνο οι Ryu, Ken και Seth, καθώς δεν μπόρεσα να βρω πουθενά στο Δίκτυο πραγματικά υψηλής ανάλυσης σχετικό artwork. Αν έχει συναντήσει κανείς κάτι τέτοιο, ευπρόσδεκτο! ;-)

Υ.Γ. Νο 2. Σε οποιονδήποτε φίλο ή φίλη σκέφτεται να δώσει χρήματα σε υπηρεσία photo hosting, χρήσιμη προειδοποίηση: μην επιλέξει την Webshots.com. Είναι ΟΚ επιλογή γιατί προσφέρει δωρεάν φιλοξενία φωτογραφιών (την είχα χρησιμοποιήσει κι εγώ στο παρελθόν άλλωστε), αλλά μόνο για αρχεία διαστάσεων μέχρι π.χ 2400x2000 pixels. Ακόμη κι αν πληρώσει κανείς για full account, όπως έκανα εγώ, η Webshots θα μικρύνει τα γραφικά στα... 2400 pixel μήκος ΚΑΙ θα τις συμπιέσει κατά JPEG. Απαράδεκτο, αν σκεφτεί κανείς ότι η υπηρεσία ζητά 30 ευρώ το χρόνο για το full account, τη στιγμή που με 50 αγοράζει κανείς 2 έτη στο Flickr. Για δωρεάν και μικρές σχετικά φωτογραφίες, ΟΚ. Ειδάλλως... μακριά.

Πρόβλημα, λοιπόν, γιατί ως γνωστόν μέχρι σήμερα οι drivers της nVidia όχι μόνο δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε SLI σε δύο monitor, αλλά δεν μπορούν και να προβάλλουν games σε SLI σε ένα monitor, με δεύτερο συνδεδεμένο πάνω τους απλώς ως επέκταση του desktop: αν συνδέσει κανείς το δεύτερο σε οποιαδήποτε από τις 2 κάρτες, αναγνωρίζεται μεν η δεύτερη οθόνη αλλά απενεργοποιείται μόνιμα το SLI. Πρόκειται για παράπονο πολλών εκατοντάδων χιλιάδων χρηστών PC όλα αυτά τα χρόνια, που πολλοί ήλπιζαν ότι η nVidia θα λύσει ανασχεδιάζοντας ουσιαστικά το λογισμικό της για το νέο driver model των Windows Vista, αλλά... φρούδες ελπίδες. Εξ ου και το πρόβλημα.

H λύση είναι περίπλοκη και επήλθε τόσο μέσα από αναζήτηση σε forums, όσο και από πειραματισμό. Με λίγα λόγια, χρειάζονται τρεις κάρτες γραφικών: οι δύο σε SLI στις PCI-X 16x (στην περίπτωση τη δική μου οι δύο 8800 Ultra) και μία ακόμη στην PCI-X 1x (πάντοτε σε motherboard 680, 780 ή 790 της nVidia εννοείται). Ενδείκνυται έως... πρέπει, όμως, η τρίτη κάρτα να ανήκει στην ίδια "σειρά" καρτών γραφικών, στη συγκεκριμένη περίπτωση δηλαδή έπρεπε να είναι 8xxx και όχι κάτι άλλο (έχει να κάνει με τους drivers πιθανώς). Επέλεξα την 8500GT γιατί και οικονομική είναι (ας μην ξεχνάμε, απλώς για 2D display θα χρησιμοποιούνταν) και δεν χρειάζεται extra τροφοδοσία.

Το ενδιαφέρον έγκειται στο τί πρέπει να κάνει από κει και πέρα κανείς. Έχουμε και λέμε: τοποθετούμε στη θέση τους κανονικά τις δύο Ultra. Ενεργοποιούμε το SLI. Κάνουμε ένα πρώτο benchmarking με το 3DMark (το γιατί αυτό αποτελεί μέρος της διαδικασίας, επεξηγείται στη συνέχεια), με το γραφικό μετρητή στα αριστερά ενεργοποιημένο ώστε να είμαστε βέβαιοι για τα αποτελέσματα. Αποθηκεύουμε το σκορ. Shut down στο PC, τοποθετούμε στη θέση της την 8500GT. Τα Windows την αναγνωρίζουν κανονικά, συνδέουμε το δεύτερο monitor, κάνουμε reboot. Οι drivers της nVidia προφανώς απενεργοποιούν το SLI, το dual monitor setup όμως δουλεύει κανονικά. Απενεργοποιούμε (όχι διαγράφουμε) από τον Device Manager την 8500GT, δεύτερο reboot. Η δεύτερη οθόνη δεν προβάλλει πια, αλλά τα Windows παρακινούν ενεργοποίηση του SLI. Το κάνουμε και ακολουθεί το τρίτο και τελευταίο reboot - απαραίτητο γιατί, την τέταρτη φορά που τα Windows ολοκληρώνουν την εκκίνηση, ενεργοποιούμε από τον Device Manager την 8500GT και έχουμε ξανά λειτουργικό το dual monitor setup.

Και... το SLI; Εκεί βρίσκεται το αστείο, παράξενο ή όπως αλλιώς θέλει να το πει κανείς: το SLI των Ultra συνεχίζει να δουλεύει! Το Control Panel της nVidia ΔΕΝ εμφανίζει ενεργοποιημένη την επιλογή, αν όμως κάνουμε ένα δεύτερο benchmarking με το 3D Mark, το σκορ που θα προκύψει είναι το ίδιο, πράγμα που σημαίνει ότι οι δύο Ultra συνεργάζονται κανονικά. Και, έχοντας ορίσει το Samsung 30T ως primary monitor από τα Display Properties, τα games δεν έχουν καμία "απορία" για το ποιά οθόνη θα χρησιμοποιήσουν σε SLI.

The best of both worlds, λοιπόν, όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες. Ένα desktop μεγέθους 2560x1600 + 1920x1200 pixels, αλλά και SLI στην κύρια οθόνη. Έχοντας, δε, στη διάθεσή μου και ένα παλαιότερο monitor της Sony, 19 ιντσών και ανάλυσης 1280x1024 (το είχα αγοράσει μαζί με το Vaio A297XP το Γενάρη του 2004 γιατί μου άρεσαν πάρα πολύ τότε τα χρώματα που απέδιδαν και τα δύο), είπα να... πιέσω την τύχη μου λίγο περισσότερο και να το συνδέσω στη θύρα VGA της 8500GT. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες (σε πλήρη ανάλυση εδώ). Καταλαμβάνει υπερβολικά πολύ χώρο ακόμη και σε ευμεγέθες γραφείο, φυσικά, οπότε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα - και πόση πληροφορία πιά να χρειάζεται κανείς μπροστά του...;

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι το κράτησα έτσι, για μερικές ώρες, ώστε να καμαρώσω πόσο μεγαλύτερο είναι το Samsung σε σχέση με το Sony, παρ' ότι το δεύτερο έχει πολύ μεγαλύτερο πλαστικό πλαίσιο γύρω από την ενεργή του οθόνη (σε pixels, το Samsung έχει... τετραπλάσια έκταση). Και για να φανταστώ, έστω και για λίγο, πώς θα αισθάνονται ο Hugh Jackman στο ρόλο του hacker στο Swordfish ή ο... Tank, ο operator του The Matrix, όταν πρέπει να ελέγχουν data από περισσότερες των δύο οθόνες ταυτόχρονα. Μετά από λίγο, το αποσύνδεσα και... επέστρεψα σε περισσότερο "πεζά" πράγματα. Όπως τη δουλειά. Oh, well...

Σε αυτές τις λίγες παραγράφους νόημα ιδιαίτερο δεν έχει να γράψω... review για την 350T, αφού ούτε ακριβώς νέο monitor είναι (κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τον περασμένο Οκτώβρη) ούτε κάτι εξωπραγματικά διαφορετικό ή πρωτότυπο σε σχέση με άλλες προτάσεις των Eizo, Dell, Apple κλπ. έχει να προσφέρει. Για την ακρίβεια, χαρακτηρίζεται και από μία αδυναμία: αυτήν της παντελούς έλλειψης ρυθμιστικών, πλην της φωτεινότητας, στο ίδιο το panel, γεγονός που υποχρεώνει τον χρήστη της να κάνει όλες τις ρυθμίσεις μέσα από τους drivers των Windows. Άλλες αδυναμίες (π.χ. την έλλειψη HDMI ή άλλων εισόδων) δεν αξίζουν αναφοράς, αφού γνώριζα εξ αρχής ότι μόνο με PC θα συνδεθεί το συγκεκριμένο monitor.

Σε ανάλυση 1920x1200 εργάζομαι από το Γενάρη του 2004, όταν είχα επενδύσει στο κορυφαίο τότε Vaio 297XP. Η ανάλυση αυτή σε διαγώνιο 17 ιντσών παραμένει εντυπωσιακή και πάρα πολύ χρήσιμη, δύσκολα όμως μπορεί να εργαστεί κανείς σε Photoshop με laptop για πολλές ώρες (και για gaming προφανώς ούτε λόγος να γίνεται). Το Δεκέμβρη του 2006, έχοντας στη διάθεσή μου και PC αρκετά ισχυρό ώστε να μπορώ να παίξω PC games στη "σωστή" ανάλυση ενός αντίστοιχου monitor, επένδυσα σε μία Dell 2407: και αυτή στα 1920x1200 αλλά στις 24 ίντσες, ήταν σημαντικό άλμα σε σχέση με το monitor της LG των 20 ιντσών και των 1680x1050 pixel. Έλα όμως που είχα δει από κοντά κάποιο καιρό πριν τις Apple Cinema Display των 30 ιντσών...! Εξ ου και το... "απωθημένο", εξ ου και το super δώρο, όπως φαίνεται στη φωτογραφία (σε κανονική ανάλυση βρίσκεται εδώ).

Αυτό που περίμενα, είναι στις 30 ίντσες τα games να είναι εντυπωσιακά. Και είναι (μερικά screenshots βρίσκονται εδώ). Τα Tomb Raider Anniversary, Unreal Tournament III και Assassin's Creed είναι πραγματικά "τηλεοπτικά" σε αυτή τη διαγώνιο και αυτήν την ανάλυση (το Crysis δεν μπήκα καν στον κόπο να το εγκαταστήσω, αφού κατά βάση δεν υπάρχει ακόμη... "γήινο" PC που να μπορεί να το προβάλλει σε 2560x1600 με ομαλό frame rate). Όλα όσα είχα ακούσει πριν αποκτήσω τη Samsung, ότι δηλαδή "30 ίντσες είναι πολλές να βλέπεις από τα 60 εκατοστά" και ότι "απλώς χάνει το σημείο του focus του κανείς σε τόσο μεγάλη επιφάνεια" είναι απλώς... πώς να το θέσω... ανεδαφικά μετά από λίγες μέρες. Το βλέμμα μαθαίνει και προσαρμόζεται - και μετά από λίγο, με τo panel να καλύπτει όλο το οπτικό πεδίο του παίκτη, απορεί κανείς πώς... δεν τον ενοχλούσε να βλέπει και τοίχο πέραν της εικόνας στην οθόνη! Sad but true.

Αλλά περισσότερη εντύπωση μου έκανε κάτι άλλο. Δεν ήταν ούτε το πόσο μικρά είναι τα γράμματα (διορθώνεται), ούτε πόσο μικρά φαίνονται τα video στο YouTube (συνηθίζεται), ούτε πόσος ωφέλιμος χώρος προκύπτει στο περιβάλλον του Photoshop (για λεπτομερειακή δουλειά το zoom-in/zoom-out δεν αποφεύγεται με τίποτε). Ήταν το πόση πληροφορία μπορεί να έχει κανείς μπροστά του, με μία μόνο ματιά, αν ξέρει πώς να αξιοποιήσει αυτήν την ανάλυση.

Για παράδειγμα, χρησιμοποιώ εδώ και ένα χρόνο σε καθημερινή βάση το Netvibes (είχα πειραματιστεί και παλιότερα με αυτό, αλλά εδώ και 12-14 μήνες το αξιοποιώ πραγματικά, γιατί τότε προέκυψε λόγος να το παραμετροποιήσω εκτενώς). Είναι μία από τις πολλές "start page" υπηρεσίες (το πιθανότερο η καλύτερη) που, ανάμεσα στα άλλα, προσφέρει τη δυνατότητα συγκέντρωσης RSS Feeds σε tabs και κατηγοριοποίησή τους (και των feeds και των tabs). E, αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερη εντύπωση απ' όλα: το πόση πληροφορία μπορώ να έχω μπροστά μου, με μία ματιά, σε ένα monitor 30 ιντσών (παραδείγματα εδώ κι εδώ). Και πόσο χρόνο εξοικονομώ έχοντας "τρία κλικ μακριά" σχεδόν 70 πηγές πληροφόρησης που έχω επιλέξει και παρακολουθώ. Όχι μία-μία, αλλά... όλες μαζί!

Για να αντιληφθεί κανείς πόσο σημαντικό είναι για έναν δημοσιογράφο πληροφορικής κάτι τέτοιο, δεν έχει παρά να λάβει "στα υπόψιν" το εξής: για να δω το ίδιο πλήθος πληροφορίας πριν από π.χ. 3 χρόνια, με DSL στα 384 Kbps και monitor στα 1280x1024, έπρεπε να κάνω "το γύρο του Web" κάθε πρωί. Διαδικασία δύο ωρών τουλάχιστον, αν ήθελα να δω ένα-ένα όλα τα μεγάλα sites τεχνολογίας, gaming, τηλεπικοινωνιών και home entertainment, ώστε να έχω μία αίσθηση του τί νέο έχει προκύψει στις αγορές αυτές. Ακόμη και με direct links πάνω στον browser και ένα "Open all in Tabs", χρειαζόταν σίγουρα πάνω από μία ώρα για να δω μόνο τους "τίτλους ειδήσεων" - και εννοείται πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να δει μόνο αυτά τα sites, αλλά και κάποια "δευτερεύοντα".

Σήμερα, με την ανάλυση του panel ρυθμισμένη στα 2560x1600, μια σειρά από επιλεγμένα, προρυθμισμένα RSS και το παράθυρο του Netvibes μεγιστοποιημένο, η ίδια διαδικασία απαιτεί - κυριολεκτικά - 90 δευτερόλεπτα. Τα χρονομέτρησα. Τόσα χρειάζεται για να "σαρώσει" το βλέμμα τα περίπου 70 feeds που "παρακολουθεί" το Netvibes σε τέσσερα κύρια tabs που έχω ρυθμίσει (Technology, Gaming, Internet, Home Cinema), με τη βοήθεια μιας DSL ταχύτητας 8 Mbps ή ανώτερη. Ενάμισι λεπτό, για κάτι που πριν από τρία χρόνια θα χρειαζόταν δύο ώρες και πριν από 5 χρόνια (με ISDN) ένα ολόκληρο πρωί. Τόσο απλά. Την επόμενη φορά που κάποιος γνωστός ή φίλος σας θα ισχυριστεί ότι "οι υπερβολές στο hardware και το bandwidth δεν είναι χρήσιμες σε κανέναν", θυμηθείτε αυτό το, ουσιαστικά απλό, σενάριο. Αξίζει τον κόπο.

Μία άλλη διαπίστωση βέβαια στην οποία φθάνει πολύ γρήγορα με αυτόν τον τρόπο κανείς, αφορά στο γεγονός ότι το 80% των Web sites σήμερα είτε αναπαράγουν επακριβώς τα ίδια θέματα (με πανελάχιστες διαφορές στους τίτλους) είτε "αναμασούν" απροκάλυπτα τα θέματα που κάλυψαν άλλα sites. Γνωστό κι αυτό, βέβαια, αλλά όχι λιγότερο λυπηρό. Και με τόσους τίτλους άρθρων μπροστά στα μάτια του κανείς, δεν έχει πια την αποστολή να βρει τα "ενδιαφέροντα θέματα", αλλά να ξεχωρίσει ποιά είναι τα διαφορετικά που αξίζουν ανάγνωσης. Κάτι που με τη σειρά του αναδεικνύει μέσα σε μερικές ημέρες όχι μόνο τις πιο ενδιαφέρουσες πηγές περιεχομένου εν γένει, αλλά και τις καλύτερες στην κάλυψη των βασικών θεμάτων που θα καλύψουν, ούτως ή άλλως, όλες. Γιατί θέλει κανείς να διαβάσει μία φορά, και όχι δέκα, την ίδια είδηση για να αποκτήσει άποψη, σωστά;