Отпусти свои мысли -- словно птиц выпускаешь – пусть летят... Расслабь тело - пусть отдыхает... Забудь обо всем... Сейчас – только ты  в этом мире. Это время только для тебя -- в этом бесконечном, непостижимом, безграничном мире...

Давай наполним этот мир, твой мир, золотым светом... Вначале рядом - на расстоянии вытянутой руки... А теперь - чуть дальше...

Сколько мыслями  и чувствами пространства ты хочешь охватить? А сколько можешь?

Это твоя сфера, Радость моя. Сфера влияния. Ты вливаешь  свет в нее. Ты – в центре золотой сферы. Прозрачное, легкое тело золотого света в золотой сфере света.

Ты – Свет...

Полную версию проекта смотрите на TV's blog: Сакральная геометрия: Капли Света

Материал опубликован на blog. meditaid.com

(...) Една цела редица на свети отци, меѓу кои: свети Григориј Богослов, свети Јован Лествичник, свети Никола Кавасила – расудуваат по прашањето за тоа која е движечката сила во духовниот живот на христијанинот. И сите истакнуваат три – првата и најниската е стравот од Божјата казна, втората и не многу повисока е желбата за награда во вечното Царство и третата – и единствената вистинска, кон која сите треба да се стремат – љубовта. Љубовта е апсолутната причина за сè, бидејќи таа е единствената која самата нема причина. Вистинската љубов не се јавува како последица на некое претходно „поттикнувачко дејствие“ – токму таа е „поттикнувачкото дејствие“, кое ги предизвикува сите други конструктивни човечки дејствија.

Токму моделот кој за водечка сила ја има љубовта е типичен за најголемите меѓу светите отци на Црквата. Тие не знаат за страв, а спомнувањето на награда за нивниот подвиг е навреда за нив – сè што тие сакаат е да Му служат на Љубениот и на љубените. Тоа е врвот на слободата. Слободата без љубов – не е слобода, таа е суета, таа е изговор за нашите слабости, во кои до таа мерка сме се заљубиле што и ѓаволот ќе го наречеме бог само за да си го истераме своето.

Светите отци како свети Василиј Велики, свети Григориј Богослов, свети Јован Златоуст, свети Максим Исповедник – биле совршено слободни луѓе. Истите тие биле луѓето кои го покрстиле европскиот човек, неговата култура и мисловност – премудро избирајќи го сето она што од него можело формално да се прифати, но истовремено да ја промени суштината од паганска во христијанска, без при тоа да претставува опасност по самата христијанска вистина. Отците знаеле што да изберат, ги проучувале паганските философи и од нив „краделе“ сè што можело да се усогласи со христијанскиот светоглед и да биде од полза за растот на Црквата...

Тие ниту се повеле по стихиите на световната мудрост, ниту, пак, преплашено се оградиле од неа. Бестрашно и истовремено крајно претпазливо пошле да го преобразуваат паганскиот свет во кој живееле. Штом тие успеале да го направат првиот и најтежок чекор – зошто тогаш ние да бидеме малодушни. Нашиот свет не е свет кој никогаш не слушнал за христијанското евангелие – тој просто „подзаборавил“ како тоа навистина се живее. Тоа „подзаборавање“ доволно пати до сега се покажало како причина за трагедии со грозоморни размери, кои нашата „подзаборавено-христијанска“ Европа до ден денешен не може да си ги објасни. Но и покрај тоа, Црквата пред себеси има еден веќе изоден пат. Она што нам ни останува е да тргмеме – претпазливо и храбро – „по стапките на отците“ и да и дозволиме на љубовта, кој знае по кој пат, да го направи своето чудесно дело.

Да не се лажеме – како одминува времето секоја следна генерација ја доживува Црквата како сè подалечна и подалечна. Не зборувам дека жедта на човекот по Бога почнува да се губи – просто разликата на фрекфенциите помеѓу животот во светот и животот во Црквата сè повеќе и повеќе доаѓа до израз. Каде е проблемот? Дали е во современото европско општество – кое до таа мерка се отуѓило од „своите христијански корени“; или, пак, е во неспособноста на црковната институција да се приспособи на „современата динамика на живеење“? Сум ги среќавал и двете формули, па дури во некои моменти – се случувало по малку и да се соживеам со секоја од нив. Но мислам дека ниту едната ниту другата не предлагаат доволно објективно видување на нештата.

Да, современото општество се оддалечува од формите карактеристични за христијанството кои ни се познати од минатото. Сепак, самото тоа се изградува врз фундаментални христијански концепти – и човечката слобода, и човековите права, и рамноправноста, и толеранцијата – се лајт мотиви на христијанската етика. Затоа многу е тешко (и неправилно) тоа општество така „олако“ да се окарактеризира како „безбожничко“...

Од друга страна, врската на сите овие „лајт мотиви“ со суштината на самото христијанство – животот во Христа и Неговата Црква, како крајна цел и смисла на секоја етика – е сериозно нарушена. Поради тоа истите тие мотиви започнуваат да заземаат форми тотално нетипични за христијанскиот начин на гледање на светот и животот. Ќе наведам само неколку примери: чедоморството (абортусот) се гледа како „право на избор“, хомосексуализмот – како израз на човековата слобода и тотално природна (и следствено здрава) работа и т.н. и т.н.

И тука нашето општество стигнува до својот главен етички проблем. Што правиме кога – и јас имам право на живот, ама и ти имаш право на избор?! Кога ќе се изгуби ориентирот, кога ќе се оддалечиме од изворот и суштината на нашата европско-христијанска етика – тогаш веќе имаме ситуација во која се налични две спротивставени и меѓусебно исклучиви „легитимни права“. Од нив, очигледно, само едно може да биде задоволено. Не може „сите да бидат задоволни“.

Тука доаѓаме до еден важен заклучок – нашето земно царство на „човековите права и слободи“ никогаш нема да може да го достигне совршенството: никогаш нема правата на сите да бидат задоволени! За жал, тоа е вавилонската утопија. И ова не го кажувам со некаков „апокалиптичен“ призвук, во духот на теориите за „светските заговори“ и сл. Тоа е историјата на светот, тоа е историјата на Адамовото наследство и неговиот свет без Бога. Како што овој свет и век сам по себе, како создаден од Бога, е добар – така и етиката на човековите права самата по себе е добра. Но кога врската помеѓу светот и Бога ќе биде пресечена, аналогно – кога етиката ќе се еманципира од Бога – тогаш просто го добиваме вавилонскиот синдром.

Така стојат работите со светот. И ако добро се загледаме – немаме никаква нова ситуација! Од Адама до денес е едно и исто – просто формите се менуваат. Каде е сега Црквата тука? И како Црквата треба да постапи – којзнае по кој пат во историјата – да му го врати на светот сеќавањето на Бога?

(продолжува...)

Самый большой риск-это отказ от действий.

                                                        Роберт Кийосаки

Проблема в том,что если вы не рискуете,то рискуете еще больше.

                                                        Эрика Джон

Побеждающий самого себя могуществен.

                                                         Лао Цзы

Чтобы зарабатывать на жизнь-надо работать. Но чтобы разбогатеть, надо придумать что-то другое.

                                                        А.Карр, франц.писатель

Чтобы сделать что-либо, требуется не так уж много сил, но решить, что именно сделать,-вот что требует огромной затраты сил.

                                                        Френк Хаббард, литератор.

Ничто не упускают так часто и так бесповоротно, как возможности, которые встречаются каждый день.

                                                         Мария Эбнер Эшенбах, австр. писательница.

Невезение-кара за глупость.

                                                   Бальтазар Грасиан, исп.писатель

Нам нужен прогресс, но чтобы все оставалось как раньше.

                                                    Э.Макензи.

Каждый из нас может изменить мир вокруг себя.

                                                      Р.Кеннеди.

Как много дел считались невозможными, пока не были осуществлены.

                                                        Плиний Старший, римский

Планы-ничто, планирование-все.

                                                       Хельмут фон Мольтке, нем.фельдмаршал.

От жизни мы получаем тем меньше,чем меньше мы получаем.

                                                          Юрий Шанин,филолог

Мы хорошо знаем себе цену-она всегда выше нашей зарплаты.

                                                          Д.Рудый,литератор

В этом мире нет гарантий-есть только возможности.

                                                           Д.Макартур,амер.генерал

Люди обычно тратят свою жизнь на то,чтобы свести потери к минимуму,а  не на тото,чтобы максимум приобрести.

                                                            Алан Лакейн,амер.писатель

"Завтра"-слово,разрушившее больше жизней,чем все войны,вместе взятые.

                                                         Р.Кийосаки,амер.миллионер

Если твоя вера не побуждает измениться-лучше тебе сменить веру.

                                                          Э.Макензи

Кто не знает куда идти,вероятно,придет не туда.

                                                           Лоренс Питер